Професорот Оливие Стерк воведе нова, сурова метрика под називот „просечна сиромаштија“. Таа не мери колку долари имате на сметката, туку колку минути од животот ви се потребни за да заработите 1 долар, пренесува Euronews Business.
Резултатите за 2025 година се поразителни за САД.
63 минути за еден долар
Во Америка денес се потребни во просек 63 минути за да се заработи еден меѓународен долар (кој има иста куповна моќ насекаде). Во споредба со водечките европски економии, тоа е речиси двојно повеќе време:
- Германија: 26 минути
- Франција: 31 минута
- Велика Британија: 34 минути
Иако просечните приходи во САД се повисоки отколку во Европа, јазот помеѓу екстремно богатите и сиромашните е толку голем што просечниот жител на Америка троши многу повеќе од своето време, највредниот ресурс, за да „преживее“.
Како богата земја станува сè посиромашна?
Овде доаѓаме до клучниот парадокс: американската економија расте, но нејзините граѓани стануваат „посиромашни со времето“. Од 1990 година, времето потребно да се заработи долар во Америка скокна за 20 минути (раст од 47%). Во исто време, во Европа тоа време опаѓаше.
Причината е едноставна: Нееднаквост. Во САД нееднаквоста расте побрзо отколку приходите. Додека просечната плата расте за околу 1% годишно, нееднаквоста се продлабочува за 2,2% годишно. Во превод, економскиот раст завршува во џебовите на мала група луѓе, додека мнозинството мора да работи сè подолго за истата работа.
Европска лекција по стабилност
За разлика од САД, во Германија, Франција и Британија нееднаквоста остана релативно стабилна. Тоа овозможи економскиот раст навистина да се почувствува во паричниците на пошироката популација.
„Земете две случајни лица во САД веројатно е дека едното заработува четири пати повеќе од другото. Во Европа тој однос е само 1,5“, објаснува професорот Стерк. Таа помала дисперзија на приходите е она што го чува европскиот среден слој.
Оваа студија е отрежнувачка лекција за тоа дека БДП не е единственото мерило за успехот на една нација. Ако економскиот раст не е придружен со поправедна распределба, државата може да стане „побогата“ на хартија, додека нејзините граѓани стануваат сè поуморни и посиромашни во реалниот живот познато, нели?
Извор: bizlife.rs
