Подготовките започнаа во 1938 година, поттикнати од успехот на „Снежана и седумте џуџиња“. Студиото не штедеше пари: буџетот надмина 2,7 милиони долари што во тоа време беше огромен ризик. Но дури ни тие средства не гарантираа мирен процес. Проектот менуваше режисери, дури петмина се сменија, а сценариото беше преработено десетина пати. Снимањето го започна Ричард Торп, но беше отпуштен бидејќи филмот не ја имал бајковитата атмосфера. На крајот, главниот дел од работата го презеде Виктор Флеминг, а последните кадри во Канзас ги доврши Кинг Видор кој никогаш официјално не беше потпишан.
Техничките барања и специјалните ефекти, за кои тогаш немаше стандардизирана пракса, дополнително го забавуваа процесот. Особено се издвојува сцената со торнадото што ја носи куќата на Дороти — еден од највпечатливите трикови во историјата на филмот. Наместо анимација, шефот за специјални ефекти Бади Гилеспи осмисли џиновска инсталација од муслин платно, долга околу десет метри, прикачена на врвот на студиото и управувана со механизми. Внатре во структурата се дуваше воздух и се распрскуваше прашина, создавајќи вистински облак, додека операторите ги движеа горниот и долниот дел, за торнадото да изгледа живо и непредвидливо. Летечката куќа била всушност макета, снимана одвоено, а кадрите биле споени со двојна експозиција. Внатрешните сцени се снимале во куќа поставена на подвижна платформа што се тресела, додека ветерот ѝ дуваше директно во лице на Џуди Гарланд. За тогашните стандарди, овој ефект беше револуционерен и постави нови правила за филмско прикажување на невреме.
Извор: Bizlife.rs
Проблемите продолжија и во шминкерницата. Бад Ебсен, првично избраниот Лимениот Дрвар, замалку не го загубил животот откако шминката со алуминиум му ги затрула белите дробови. Неговата замена, Џек Хејли, добил тешка инфекција на окото. Маргарет Хамилтон, Злата Вештерка, претрпела сериозни изгореници кога пиротехниката откажала за време на снимањето. Ни костимите не помагале, оној на Лавот бил изработен од вистинска лавовска кожа и тежел околу 40 килограми, поради што актерите се потеле до изнемоштеност под жешките Technicolor рефлектори.
Снимањето конечно завршило на почетокот од 1939 година, и дури тогаш филмот ја добил својата препознатлива естетика. Преодот од сепија тоновите на Канзас кон живописниот свет на Оз е една од најоригиналните идеи — наместо да се бојат кадрите рачно, дел од куќата и костимот на дублерката биле обојани во сепија. Џуди Гарланд само чекори низ вратата и светот на Оз експлодира во полн Technicolor сјај.
Извор: Bizlife.rs
Иновациите се гледаат и во употребата на макети, matte-пејзажи, двојна експозиција, како и во првите форми на пенеста шминка која му овозможила изрази на лицето на Плашливецот. Интересен детал е и коњот што менува бои во Смарагдниот град — бил бојадисан со јадлив желе во прав, затоа што секоја друга боја би се излижала. Во снежната сцена, пак, се користел азбест — што во тоа време се сметало за безбедно.
И додека студиото се борело со безброј пречки, за малку ќе отпаднела и најпознатата песна. „Over the Rainbow“ била речиси избришана за да се заштеди на време, но продуцентот Артур Фрид успеал да ја спаси. Подоцна доби Оскар и остана песната по која засекогаш ќе ја паметиме Џуди Гарланд.
Извор: Bizlife.rs
Премиерата во август 1939 не донела веднаш голема заработка — филмот едвај ги покрил трошоците. Но времето ја покажа вистинската вредност. Редовните ТВ емитувања од 1956 година го претворија „Волшебникот од Оз“ во најгледаниот филм на сите времиња. Неговиот визуелен стил, музичките нумери, сцената со торнадото и смелата употреба на ефекти поставија стандарди за сите што дојдоа потоа. Без овој филм, фантазијата и мјузиклот тешко дека ќе добиеја толку силно место во мејнстримот, а Technicolor можеби не би го освоил Холивуд толку брзо.
И покрај сите предизвици, „Волшебникот од Оз“ докажа дека магијата на филмот може да ги победи сите препреки — и остана едно од најсјајните сведоштва за тоа колку далеку можат да однесат сонот и имагинацијата.
Извор: bizlife.rs
