Тоа чувство на колективна дезориентација сè почесто се опишува како „големата миленијалска криза во кариерата“. Цела една генерација почнува да сфаќа дека професионалниот договор што ѝ беше ветен, всушност веќе не постои.
Децении наназад, формулата изгледаше едноставно: завршувате факултет, добивате стабилна работа, напредувате во кариерата, купувате стан и на крајот уживате во заслужена пензија. Патот до успехот делуваше логично, втемелено и предвидливо. Меѓутоа, миленијалците кои го следеа тој модел наидоа на препреки кои тој план никогаш не ги предвиде.
Промена на правилата на играта
Генерација меѓу ветувањето и реалноста
Многу миленијалци денес се чувствуваат фатени во незгоден психолошки процеп. Од една страна, учени се дека успехот зависи од личната дисциплина и работа, а од друга страна се соочуваат со економски и општествени околности кои значително ги променија правилата на играта.
Поради тоа, многумина тешко го разликуваат личниот неуспех од системскиот проблем. Кога клучните животни пресвртници, стабилна работа и финансиска сигурност доцнат или изостануваат, лесно е да се помисли дека проблемот е во сопствените одлуки. Чувството на вина и притисокот да се „надомести заостанувањето“ често води до хроничен стрес и професионално прегорување (burnout).
Кариера во непрекината економска криза
Еден од клучните причини за оваа криза е специфичниот историски момент во кој оваа генерација го започна својот професионален живот. Многу миленијалци влегоа на пазарот на труд непосредно по глобалната финансиска криза во 2008 година. Токму кога достигнаа одредена стабилност, настапи пандемијата, која повторно го разниша пазарот.
Последиците од таквото опкружување се акумулираат: поспор раст на платите, подоцнежни унапредувања и повремени периоди на невработеност. Субјективното чувство е дека, колку и да се трудат, секогаш остануваат чекор зад целите кои некогаш ги сметале за достижни.
Трошоците за живот растат побрзо од платите
Истовремено, животот станува сè поскап. Цените на недвижностите и кириите растат многу побрзо од платите. Сè што би очекувале да остварите во раните триесетти, од финансиска стабилност до основање семејство доцни цела деценија или е сосема неизвесно. Кога работата не овозможува животна стабилност, се јавува чувство дека трудот и наградата не се во рамнотежа.
Јазот меѓу успехот и задоволството
Покрај надворешните притисоци, многу миленијалци минуваат и низ внатрешно преиспитување. Дури и оние кои го постигнале она што традиционално се смета за успех, добра работа и престижна позиција откриваат дека тоа не го носи очекуваното задоволство. Искачувањето по корпоративната скала за многумина се претвори во искуство без смисла и исполнетост.
Нова филозофија на кариерата
Токму затоа, сè повеќе луѓе почнуваат да размислуваат за кариерата на поинаков начин. Наместо линеарен пат кој води кон една конечна цел, професионалниот живот сè почесто се гледа како низа од различни фази или „сезони“.
Промената на кариерата веќе не се доживува како неуспех во првобитната област, туку како природен одговор на промените во животните околности и вредностите.
Вреднување на приватниот живот
Новата свест дека работата не мора да биде единствен извор на идентитет и смисла е можеби најважната последица од оваа генерациска криза. Професионалниот идентитет престанува да биде центар на светот. Сè повеќе се вреднуваат областите кои не се водени од амбиција, туку од истражување на внатрешните содржини, креативноста и личниот развој.
Миленијалците можеби не ја добија иднината во која веруваа, но токму од тоа разочарување се разви поинакво разбирање за успехот и поголема отпорност. Професијата е само дел од идентитетот, а оној поважниот лежи во чувството на оствареност во личните аспекти на животот.
Извор: wannabemagazine.com
