Зошто жените сè почесто одбиваат унапредување и тоа нема врска со амбицијата

Амбицијата често се сфаќа како искачување кое води кон повеќе одговорност, поголема видливост и моќ. Но, за сè поголем број млади жени, таа линија веќе не изгледа како пат кон исполнување, туку како пат кон исцрпеност. Феноменот кој се препознава како promotion burnout ја открива суштината на проблемот. Не се работи за тоа дека современите жени имаат помала амбиција, туку дека длабоко ја преиспитуваат цената на тој напредок.

ambicija-5617-fi

Извор: Lummi

Разликата меѓу согорувањето и Promotion Burnout

За разлика од класичното согорување, кое настанува поради преоптоварување, promotion burnout има посуптилна психолошка динамика. Овде не станува збор само за замор, туку за губење на мотивацијата воопшто да се учествува во трката.

Извештајот на мултинационалната консултантска фирма McKinsey & Company „Women in the Workplace“ укажува на растечки јаз во амбицијата меѓу мажите и жените. Жените сè поретко аплицираат за унапредувања, дури и кога се еднакво квалификувани. Овој тренд не произлегува од недостиг на самодоверба, туку од рационална процена на системот кој не наградува пропорционално на вложениот труд. Со други зборови, успехот во постојните рамки не ја вреди цената.

Илузија на меритократијата

Еден од клучните причини за откажување од корпоративната скала е нарушената доверба во меритократијата. Идејата дека трудот, знаењето и посветеноста автоматски ќе доведат до напредок сè почесто се покажува како мит.

Студиите покажаа дека жените имаат помала веројатност да бидат унапредени во споредба со мажите со исти квалификации. Овој јаз е помалку последица на дискриминација, а повеќе на стереотипите за лидерство и имплицитната пристрасност. Жените често се проценуваат врз основа на потенцијалот да ги исполнат стандардите, додека мажите врз основа на претпоставените лидерски способности. Тој несклад создава континуирано чувство дека мора да се докажувате одново и одново, без конечно признание.

Психолошки замор од постојано докажување

Еден од најтешките аспекти на корпоративниот живот за жените не е количината на работа, туку нејзиниот емоционален контекст. Константината потреба да се потврди компетентноста води до состојба на хронична напнатост.

Дури и кога ќе дојде до унапредување, задоволството често изостанува. Наместо чувство на постигнување, се појавува ново ниво на притисок. Сега не само што треба да бидете добри, туку треба да ја оправдате „дозволата“ што сте стигнале дотаму. Внатрешниот наратив се менува од „сакам да напредувам“ во „дали воопшто сакам да учествувам во ова?“.

ambicija-5617-ps1

Извор: Magnific

Двојно оптоварување на видливата и невидливата работа

Корпоративниот burnout кај жените не може да се разбере без поширокиот контекст на неплатената работа. Покрај формалните обврски, жените често ја преземаат и т.н. „office housework“. Тие организираат настани, се грижат за тимската атмосфера и извршуваат логистички задачи кои не се дел од описот на работното место, но се неопходни за функционирање на колективот.

Овој образец има јасна паралела со приватниот живот. Емоционалната и организациската работа (планирање, координација, грижа за другите) премолчено се смета за „женска работа“. Резултатот е кумулативен замор кој не може да се измери, но длабоко се чувствува.

Амбиција или самоодржување?

Културата на „lean in“ пристапот, која ги поттикнува жените да се трудат повеќе за да го достигнат врвот, сè почесто наидува на отпор. Не затоа што амбицијата исчезнала, туку затоа што се редефинира.

За многумина, одбивањето на унапредувањето не е знак на откажување, туку чин на самоодржување. Тоа е свесна одлука да не се прифати моделот на успех кој подразбира хроничен стрес, нееднаков третман и константно докажување.

Недостаток на идоли и затворен круг

Парадоксот на promotion burnout лежи во тоа што неговиот ефект дополнително го продлабочува проблемот. Помалку жени на раководни позиции значи помалку идоли, помалку менторска поддршка и побавни промени во организациската култура. Така се затвора кругот: системот кој ги обесхрабрува жените останува непроменет токму затоа што ги нема доволно на позициите на моќ за да го трансформираат.

Кон нова дефиниција на успехот

Традиционалниот модел на кариерен успех повеќе не функционира. Линеарниот подем, хиерархиската моќ и постојаната достапност ја губат привлечноста во свет во кој менталното здравје и балансот стануваат централни вредности.

Младите жени не се откажуваат од своите амбиции, туку од застарените структури кои ја исцрпуваат таа амбиција. Вистинското прашање веќе не е зошто жените не сакаат искачување по корпоративната скала, туку каква скала воопшто сме изградиле и за кого?

Извор: wannabemagazine.com

Избор на уредникот

Prijavi se na novosti.