Овие наоди ги потврдуваат и релевантни истражувања спроведени за време и по пандемијата на COVID-19, кога рутините на семејствата ширум светот претрпеа драматични промени.
Едно значајно истражување на Ann & Robert H. Lurie Children’s Hospital of Chicago, објавено во списанието JAMA Network Open, опфати повеќе од 1.000 родители кои за време на пандемијата работеа од дома и го споредуваше нивото на родителски стрес со родителите кои работеа на работното место. Резултатите покажуваат дека 40% од родителите кои работеа од дома пријавиле висок степен на стрес поврзан со родителските обврски, додека таа стапка изнесувала само 27% кај родителите кои морале да одат на работа. Разликата била особено изразена кај татковците, кои биле двојно поверојатни да пријават дека родителството им е „стресно поголемиот дел од времето“ кога работеле од дома.
Овој наод е суштински интересен бидејќи го руши стереотипот дека грижата за децата е „полесна работа“ од професионалните обврски. Истражувачите забележуваат дека комбинирањето на работните задачи и грижата за децата, особено кога не постои јасна граница помеѓу работниот и семејниот простор, создава посебен вид стрес кој е поинаков, но не и помалку интензивен од работниот стрес.
„Ментално оптоварување“
Покрај тоа, резултатите од анализа на PubMed покажуваат дека мајките кои остануваат дома со деца имале статистички значително повисоко просечно ниво на стрес во споредба со вработените мајки во истата студија, која ги споредувала стресот, анксиозноста и социјалната благосостојба за време на пандемијата. Просечните резултати за мајките домаќинки биле значително повисоки отколку кај мајките кои работеле во здравствени установи.
Експертите објаснуваат дека причините за овој феномен се повеќеслојни. Еден од клучните фактори е т.н. „ментално оптоварување“ невидлива, но постојана когнитивна и емоционална одговорност за организација на секојдневните семејни обврски, која вклучува планирање оброци, надзор над децата, училишни обврски, логистика и постојано реагирање на потребите на детето. Ова оптоварување може да се акумулира и да доведе до емоционална исцрпеност, иако не секогаш лесно се мери со стандардни инструменти за стрес. Дополнително, во многу семејства жените преземаат поголема одговорност за овие „невидливи“ задачи, што дополнително го зголемува нивниот личен стрес.
Експертите од областа на психологијата укажуваат дека оваа состојба е особено изразена во периоди кога родителите мораат да балансираат мноштво задачи без јасна поддршка и структура, на пример за време на затворање на училиштата или кога нема достапна дополнителна помош за чување деца. Такви околности обично не постојат во професионалната средина, каде што има јасно дефинирани работни задачи, паузи и можност за делегирање обврски или барање помош од колеги.
Накратко, иако работата на работното место носи свои обврски и стресори, сè поголем број студии укажуваат дека грижата за децата дома, особено во услови кога мора да се комбинираат различни обврски, може да биде исклучително стресна и да доведе до значително психолошко оптоварување. Овие резултати ги поттикнуваат актуелните дискусии за потребата од подобар систем на поддршка за родителите: флексибилни работни аранжмани, достапни услуги за згрижување деца и општествени политики кои го препознаваат интензитетот на емоционалните предизвици на родителството како еднакви на современите професионални обврски.
Извор: odrzime.rs
