Зиленцијалците се микрогенерација сместена помеѓу миленијалците и генерацијата Z. Родени приближно помеѓу 1994 и 1999 година, со години беа занемарувани, барајќи го својот културен идентитет меѓу два генерациски гиганти. Иако технички припаѓаат на двете категории, културолошки не се чувствуваат целосно ниту како миленијалци, ниту како генерација Z.
На крстосницата на аналогната и дигиталната ера
Клучната карактеристика на оваа генерација е нивното уникатно искуство на растење во периодот на премин од аналогна кон дигитална технологија. „За мене, оваа генерација ги претставува луѓето кои пораснале токму во време кога светот преминуваше од аналогна кон дигитална технологија“, објаснил еден корисник на онлајн форум посветен на генерации.
„Тоа се луѓе кои сè уште се сеќаваат на (претежно) аналогните и прединтернетски денови, но биле доволно млади за да го доживеат речиси целосно дигиталниот свет и подемот на интернетот како деца или тинејџери.“
Токму технологијата е она што најмногу ги разликува од миленијалците. „Големата разлика што ја гледам меѓу себе (’94) и моите браќа и сестри (’97, ’00) е влијанието на моментот кога социјалните мрежи и паметните телефони беа воведени во нашиот развој“, забележал еден миленијалец.
Од друга страна, она што ги разликува од генерацијата Z е нивното сеќавање на светот пред паметните телефони и сеприсутните социјални мрежи. „Ние сме и последната генерација деца што го поминале целото детство без паметна технологија, но поголемиот дел од подоцнежните тинејџерски години во средно училиште го поминавме со неа“, додава друг.
Посебен културен идентитет
Зиленцијалците исто така не се чувствуваат поврзани со поп-културата на генерацијата Z. „Ние сме генерацијата која ги доживеа Бијонсе, Сијара, Шакира, Деми Ловато, Селена Гомез, Џастин Бибер и други. Ги гледавме ‘Храброста на кукавичкото куче’, ‘Волшебниците од Вејверли Плејс’ и бавниот пад на Cartoon Network. Ги гледавме ‘Хари Потер’ и ‘Игрите на гладта’“, објаснил еден од нив, напоменувајќи дека често се сметаат за постари, иако се далеку од постарите миленијалци кои денес се во доцните триесетти и раните четириесетти години.
Годината на зиленцијалците
По години поминати во сенка, се чини дека 2025 година е моментот кога зиленцијалците конечно зачекорија на големата културна сцена. Нивното влијание станува сè повидливо, а нивните приказни и перспективи добиваат доминантна улога. Се сеќавате ли на раните 2010-ти? Облечени во Topshop, листате ЦД-а и ДВД-а и објавувате фотографија од нечиј музички албум со кафе на Инстаграм, со само стотина следбеници, пишува i-D. Светот ги обликуваше зиленцијалците.
Денес, тие исти луѓе се возрасни и стануваат културни лидери. Актерот Џејкоб Елорд (роден 1997) стана вирален откако му призна на Оскар Ајзак дека некогаш ги реблогирал сопствените фотографии на Tumblr. Пејачката Лорд добива задоцнето признание од критиката, а Рејчел Сенот (родена 1995) ја освојува публиката со серијата „I Love Los Angeles“. „Сенот ја долови миленијалската состојба во целата нејзина безживотна, наративно привлечна слава“, напишала Оливија Ален во британски Vogue.
Ова влијание се проширува и во издаваштвото, со бран дебитантски романи од авторки како Аника Леви и Стефани Вамбугу. „Зиленцијалците се единствено позиционирани да го премостат јазот меѓу хипер-онлајн читателите и постарите читатели кои пораснале без интернет. Тие се, на некој начин, преведувачи“, вели Ела Фокс-Мартен, помошник-уредник во Scribner.
Токму таа флуидност и способност да ги разберат двата света им ја дава нивната единствена моќ. За разлика од генерацијата Z, тие се сеќаваат на време кога светот не изгледал толку немилосрдно мрачен, а за разлика од миленијалците, дигиталниот свет е составен дел од нивниот формативен идентитет.
Извор: odrzime.rs
