Ова мало место, некогаш познато како Бароу, се наоѓа на самиот северен врв на Алјаска, околу 480 километри над Арктичкиот круг, што го прави најсеверната населена заедница во Северна Америка.
Продолжената темнина е резултат на наклонот на Земјата околу својата оска. Како што северната хемисфера се „оддалечува“ од Сонцето помеѓу септемврискиот и мартовскиот рамноден, дневната светлина постепено се губи, достигнувајќи го својот минимум околу декемврискиот солстициум. За време на поларната ноќ, единствените извори на природна светлина доаѓаат од бледиот сумрак на јужниот хоризонт и од повремениот сјај на Поларната светлина што го осветлува небото над градот.
По денешното зајдисонце, следното појавување на Сонцето во Уткиагвик нема да биде сè до 22 јануари 2026 година.
Условите во текот на поларната ноќ се екстремни: температурите често паѓаат длабоко под нулата, а отсуството на дневна светлина силно го менува ритамот на секојдневието за околу 5.000 жители.
Сепак, темнината е привремена. Со доаѓањето на пролетта се враќа и светлината – а до средината на мај Сонцето ќе доминира над хоризонтот без престан. Од тој момент па сè до почетокот на август, Сонцето повеќе воопшто нема да заоѓа, носејќи ја сезоната на бесконечен ден – светла спротивност на долгата зимска ноќ во Уткиагвик.
Извор: bizlife.rs
