Овој феномен, поттикнат од достапноста на алатките за генерирање слики и економијата на вниманието, покажува како онлајн идентитетите можат да станат митови кои ја обликуваат нашата перцепција за реалноста.
Лажен живот на продажба или како профилот станува мит?
Речиси секој може да ја „изнајми“ туѓата стварност. Неверојатните призори од егзотичните патувања лесно стануваат дел од нашите почетни страници (feeds) благодарение на лажните или генерички уредуваните профили. Во еден случај кој предизвика големо внимание на мрежите, слики од наводни инфлуенсерки на одмор на грчки остров предизвикаа воодушевување, сè додека не се откри дека тие личности воопшто не постојат и дека фотографиите се компјутерски генерирани, како што пишуваше IndexHR.
Таквите профили често користат естетски привлечни фотографии без никаква проверка на автентичноста. Многу следбеници не ги забележуваат таквите детали бидејќи алгоритмот им го сервира токму она што сакаат да го видат: убав живот, добар стил, лесно достигнати успеси. Ова не е изолиран случај, анализата на инфлуенсерите покажува дека голем дел од онлајн популарноста може да биде резултат на лажни или надуени метрики, а дури и напредните алатки за аналитика понекогаш имаат проблем да ги разликуваат автентичните профили од измислените.
Последиците не се безопасни. Луѓето, особено помладата публика, често се споредуваат со ваквите идеализирани прикази и чувствуваат недостиг од сопствен успех или вредност. Овој феномен, каде што совршените слики поттикнуваат нереални очекувања за животот, изгледот или прифатеноста во општеството, влијае врз тоа како корисниците се вреднуваат себеси и своите реални избори. Перцепцијата за „совршеното секојдневие“ на мрежите често нема врска со вистината, но може да остави реални психолошки ефекти.
Зошто веруваме во она што го гледаме и кој профитира
Феноменот на лажните профили не е само естетски проблем, туку е длабоко поврзан со економијата на вниманието на социјалните мрежи. Инфлуенсерите и корисниците со голем број следбеници можат да заработуваат преку спонзорства, партнерства или продажба на производи, а квантитетот на вниманието често се мери преку бројот на лајкови и коментари, што лесно може да се фалсификува или да се манипулира.
Уште еден слој на оваа приказна е т.н. „catfishing“ (кетфишинг), облик на онлајн измама во која некој создава целосно измислена личност со цел другите да поверуваат во нивниот лажен живот. Таквите профили можат да бидат едноставни лажни налози без вистинска личност зад нив или можат да користат слики и податоци од вистински луѓе без нивна дозвола. Популарноста на таквите содржини често ја засилува алгоритмот, бидејќи мрежите го наградуваат ангажманот (engagement) без оглед на тоа дали содржината е автентична.
Освен технолошкиот и безбедносниот аспект, овој феномен го поставува прашањето како социјалните мрежи влијаат врз нашето поимање на стварноста. Ако секојдневно конзумираме содржини кои се филтрирани, измислени или манипулирани, тогаш границите меѓу реалното и виртуелното постепено се бришат. Идеализираните слики за успех, убавина и луксуз можат да станат норма, а не исклучок, што создава притисок врз корисниците да се натпреваруваат со стандарди кои не се реални.
Критичарите сè погласно предупредуваат дека платформите мора да преземат поголема одговорност за препознавање и отстранување на таквите профили за да ги заштитат корисниците, особено оние најранливите. Во свет во кој вниманието и лајковите имаат вредност, важно е да се постави прашањето колку сме подготвени да веруваме во она што го гледаме, а колку свесно да филтрираме и критички да ја толкуваме прикажаната реалност? Како што напредува технологијата, особено со развојот на алатките за генерирање слики и видеозаписи, овие прашања стануваат сè поитни.
Извор: webmind.rs
