Малку се прашањата на интервју за работа што кандидатите ги мразат повеќе од: „Која е вашата најголема слабост?“
Звучи како замка. Ако кажете нешто навистина лошо, можеби токму сте објасниле зошто не треба да ве вработат. Ако кажете „премногу сум посветен на работата“, звучите како одговорот да сте го научиле напамет.
И токму тука е поентата.
Според советите на регрутерите и експертите за кариера, прашањето главно не се поставува за кандидатот да признае некаква професионална катастрофа. Тоа треба да покаже самосвест, способност за прифаќање повратни информации и подготвеност нешто да се промени.
Со други зборови, не се бара совршен одговор. Се бара личност која добро се познава себеси.
Не кажувајте дека сте перфекционист
„Мојата најголема слабост е перфекционизмот“ се користи толку често што стана речиси клише на интервјуата. Истото важи и за „премногу работам“, „премногу сум одговорен“ или „тешко ми е да кажам не“.
Проблемот не е само во тоа што одговорите се предвидливи. Проблемот е што слабоста ја претвораат во прикриена пофалба.
На искусен регрутер тоа може да му звучи како обид да се избегне прашањето, а не како искрен одговор. Затоа експертите советуваат да изберете реална, но надминлива слабост која не е клучна за работата за која аплицирате.
На пример:
„Понекогаш предолго ги проверувам деталите пред да ја испратам завршената работа.“
Тоа е многу подобро од:
„Јас сум перфекционист.“
Зошто? Бидејќи првиот одговор опишува конкретно однесување. А потоа можете да објасните што сте направиле за да го промените.
Формулата е едноставна: слабост + последица + промена
Добриот одговор може да се каже во само неколку реченици.
Прво наведете една работа на која работите. Потоа накратко објаснете како таа порано влијаела врз вашата работа. И на крај, најважното: што конкретно сте направиле за да ја промените.
На пример:
„Една од работите на кои работам е делегирањето. Порано често преземав задачи затоа што мислев дека така побрзо ќе ги завршам. Со текот на времето сфатив дека на тој начин се забавувам и себеси и тимот. Затоа сега порано ги дефинирам одговорностите и го следам напредокот, наместо сè да правам сама.“
Одеднаш, одговорот повеќе не е само признавање слабост. Станува кратка приказна за професионален развој.
Експертите токму овој образец го издвојуваат како најкорисен: реална слабост, конкретно влијание и конкретен чекор кон подобрување.
Но немојте да бидете ни премногу искрени
Постои и друга крајност.
Ако аплицирате за работа што бара прецизно почитување на роковите, не е особено мудро да кажете дека вашиот најголем проблем е доцнењето. Ако работата речиси целосно се заснова на презентации, „не сакам да зборувам пред луѓе“ може да отвори многу поголем проблем отколку што сте планирале.
Со други зборови, не избирајте слабост што директно го погодува клучното барање на позицијата. Тоа не значи дека треба да лажете, туку да размислите кое ваше професионално ограничување е реално, но не е пресудно за работата.
Добриот одговор, исто така, не треба да трае пет минути.
Не мора пред регрутерот да ја отворите целата автобиографија на своите недостатоци. Краток и конкретен одговор, со јасен пример и објаснување како работите на подобрување, обично кажува многу повеќе од долго оправдување.
Што всушност треба да кажете?
Наместо да ја барате „најдобрата слабост“, поставете си три прашања:
Што веќе ми кажале на работа дека треба да подобрам?
Кога таа особина или навика ми создала проблем?
Што правам поинаку денес поради тоа?
Одговорот веројатно веќе е тука.
Тоа може да биде тешкотија со делегирањето, премногу време потрошено на детали, избегнување навреме да побарате повратна информација, несигурност при јавно говорење, проблем со поставување приоритети или нешто друго што навистина е карактеристично за вас. Важно е да можете да покажете дека сте го препознале проблемот и дека не сте останале само на констатацијата.
На пример:
„Порано имав проблем навреме да побарам помош. Мислев дека е подобро прво самиот да се обидам да го решам проблемот. Сфатив дека тоа понекогаш само го одложува решението, па сега, кога ќе забележам дека сум заглавил, порано ги вклучувам колегите.“
Тоа е многу поуверливо од „мојата слабост е што премногу се грижам за работата“.
А што ако кажат: „Добро, а која е вашата најголема слабост?“
Не обидувајте се да бидете духовити. Не кажувајте дека вашата најголема слабост е чоколадото. И не одговарајте со „немам слабости“.
Подобар е одговорот што покажува дека сте доволно самоуверени да признаете дека имате простор за напредок, но и доволно одговорни веќе да преземате нешто во врска со тоа.
Бидејќи можеби токму тоа е скриеното прашање зад овој стар класик на интервјуата:
Дали се познавате себеси доволно добро за да знаете што треба да подобрите и дали сте доволно зрели навистина да се обидете да го направите тоа?
И тука „најголемата слабост“ престанува да биде замка. Станува прашање за тоа како учите да бидете подобри во својата работа.
Извор: bizlife.rs
