Зошто мозокот сака недовршени приказни?
Зеигарник забележала занимлива појава кај келнерите во еден ресторан. Додека нарачката била активна, келнерите совршено ја паметеле. Меѓутоа, штом сметката ќе била платена и работата завршена, деталите брзо исчезнувале од сеќавањето.
Подоцнежните истражувања покажаа дека нашиот мозок недовршените задачи ги доживува како „отворени јамки“. Сè додека работата не е завршена, таа останува некаде во позадина на нашето внимание и постојано нè потсетува дека постои нешто што уште чека решение.
Завршените задачи, од друга страна, добиваат своевидна ментална ознака „решено“ и престануваат да трошат енергија.
Зошто отворените задачи се толку исцрпувачки?
Многу луѓе мислат дека ги уморува количината на работа. Меѓутоа, често повеќе ги исцрпува бројот на недовршени работи.
Не е проблем само во тоа што задачата треба да се направи, туку во тоа што мозокот непрестајно ја држи активна. Секој пат кога ќе се сетите на таа незавршена работа, дел од вашето внимание повторно се насочува кон неа.
Поради тоа неколку отворени задачи можат да создадат чувство на оптовареност дури и кога објективно немате многу работа.
Што значи тоа за деловниот свет?
У модерните компании вработените често се затрупани со паралелни проекти, состаноци и комуникација на повеќе канали истовремено. Последицата е голем број „отворени јамки“ кои никогаш не се навистина затворени.
Недовршен извештај. Порака на која треба да се одговори. Документ кој чека одобрување. Состанок кој треба да се закаже.
Секоја од тие задачи зазема дел од менталниот простор, дури и кога активно не работиме на неа.
Поради тоа вработените често чувствуваат замор и кога не се физички преоптоварени.
Како да се намали ефектот?
Занимливо е што истражувањата покажуваат дека мозокот не бара нужно завршување на задачата, доволно е да постои јасен план.
Запишувањето на обврските, дефинирањето на следниот чекор или правењето листа на приоритети може значајно да го намали менталното оптоварување.
Кога мозокот ќе добие сигнал дека постои план за решавање на проблемот, потребата постојано да ве потсетува на него станува помала.
Zeigarnik ефектот објаснува зошто понекогаш не нè исцрпува она што сме го направиле, туку она што уште не сме го завршиле. Недовршените задачи имаат необична моќ да останат присутни во нашите мисли долго по завршувањето на работното време.
Затоа продуктивноста не е само прашање на тоа колку работи ќе завршиме, туку и колку успешно ги затвораме отворените јамки кои ни го трошат вниманието. Бидејќи понекогаш најголем извор на стрес не е големиот проект, туку малата задача која веќе со денови стои на дното на инбоксот.
Извор: bizlife.rs
