Постојат места на кои одите поради плажите. Постојат и такви на кои одите поради природата. А потоа тука е Мадеира – португалски остров среде Атлантикот што изгледа како некој да ги споил Европа, Хаваи и џунглата и да ги сместил на едно место.
Поради вулканските планини, суптропската клима и океанот кој практично започнува веднаш зад брегот, Мадеира често ја споредуваат со Хаваи. Сличноста не е само визуелна. Островот е познат по сурфањето, набљудувањето китови и делфини, планинарењето низ густите шуми и пејзажите што драматично се менуваат на само неколку километри.
А токму крајот на септември и почетокот на есента можат да бидат одличен период за посета. Летните гужви веќе ги нема, а времето сè уште е доволно топло за активности на отворено.
Остров на кој океанот е само почеток
Една од првите работи што ги изненадуваат посетителите е колку Мадеира се разликува од типичната европска островска дестинација.
Островот се наоѓа на Африканската тектонска плоча, поблиску до Мароко отколку до континентална Португалија. Неговиот вулкански карактер е видлив речиси насекаде – од стрмните планински падини до драматичните карпи што се спуштаат кон Атлантикот.
На плажата Seixal, на северниот брег, може дури и да се сурфа. Брановите не се единствената атракција: од брегот се отвора поглед кон зелените планини кои изгледаат како да припаѓаат на некој тропски остров многу подалеку од Европа.
Но вистинската авантура започнува кога ќе излезете на отворен океан.
Мадеира се наоѓа над многу длабоки води, поради што подрачјето околу островот е погодно за набљудување китови и делфини. За време на пловењето со брод може да се видат китови како излегуваат на површината во потрага по храна, додека во близина често се појавуваат и јата делфини.
Китовите од видот Bryde можат да пораснат и до 15 метри приближно колку голем автобус.
Од банани и манго до шума стара 800 години
Ако брегот на Мадеира е егзотичен, внатрешноста на островот изгледа уште понеобично.
Вулканската почва е исклучително плодна, па на островот успеваат банани, палми, папаја, маракуја, манго и авокадо. На патот од Фуншал кон северозапад, пејзажот брзо се менува: тесните патишта се искачуваат по стрмните падини, додека од другата страна се отвораат речиси вертикални погледи кон океанот.
А потоа започнува Fanal. Оваа древна ловорова шума се наоѓа на висорамнината Paul da Serra и е една од најатмосферичните локации на островот. Некои дрвја се стари и до 800 години, а низ маглата меѓу нивните крошни повремено минуваат крави кои слободно пасат во ова подрачје.
Кога облаците ќе се спуштат над висорамнината, пејзажот добива речиси нереален изглед. Жителите на Мадеира овој слој од облаци го нарекуваат „втор океан“.
И навистина, лесно е да се разбере зошто.
Патеки за пешачење
За оние што сакаат да ја запознаат природата на островот пеш, еден од најинтересните начини се levadas – тесни канали за вода што се граделе уште од 15 век за водата од повлажните делови на островот да се носи до земјоделските подрачја. Денес, покрај многу од нив се уредени пешачки патеки.
Една од поинтересните е Levada do Rei, на североистокот од островот. Патеката минува низ Laurisilva, суптропска шума која постои милиони години и денес претставува едно од најпрепознатливите природни богатства на Мадеира.
Патеката води низ густа вегетација, меѓу огромни папрати, мов и ползавци, додека вода се појавува речиси на секој чекор. На одредени делови патеката минува дури и под водопад.
На крајот се стигнува до Ribeiro Bonito, длабоко во шумата, каде што пејзажот изгледа толку оддалечен од цивилизацијата што е тешко да се поверува дека до Фуншал може да се вратите за помалку од два часа.
Фуншал за крајот на денот
По планините, шумите и океанот, Фуншал нуди сосема поинакво доживување на Мадеира. Главниот град е доволно жив за да понуди добри ресторани, барови и хотели, но не го изгубил карактерот на островски град.
Во рестораните вреди да се пробаат локалните специјалитети, меѓу кои особено се издвојува црната сабјарка, која често се служи со банана комбинација што можеби звучи необично додека не ја пробате.
Мадеира е позната токму по тоа што локалната кујна го користи она што расте и се наоѓа на островот: од егзотично овошје до риба од Атлантикот. А по ден поминат во природа, тешко е да се замисли подобар крај од ресторан со поглед кон пристаништето.
И уште една интересна врска со Хаваи
Споредбата на Мадеира со Хаваи добива дополнително интересен пресврт кога ќе се погледне историјата. Во текот на 19 век илјадници жители на Мадеира заминувале на Хаваи за да работат на плантажите со шеќерна трска, кои во тоа време брзо се развивале.
Можеби токму поради тоа тамошните пејзажи им изгледале познато. Во секој случај, врската меѓу двата островски света не е само туристичка метафора.
Зошто Мадеира е интересна токму сега?
Мадеира е една од оние дестинации што имаат смисла кога сакате да избегате од класичното летување, но сè уште не сакате да се помирите со тоа дека летото завршило.
Наместо само плажа, добивате сурфање. Наместо само сонце, вулкански планини и магла. Наместо еднодневен излет, шуми стари стотици години. А наместо егзотичен долг лет европска дестинација среде Атлантикот.
Ако ви е доста од септемвриското прашање „каде сè уште има сонце?“, можеби подобро прашање е: каде сè уште има лето, но и нешто многу поинтересно од плажа? Мадеира е еден од одговорите.
Извор: bizlife.rs
