Дуров, кој со години отворено ги критикува конкурентските платформи, тврди дека анализата на начинот на кој WhatsApp ја имплементира енкрипцијата открила повеќе потенцијални точки на напад. Неговата порака е јасна: проблемот не е само во тоа дали пораките се енкриптирани, туку како е поставен целиот систем и каде сè постојат пукнатини што корисниците не ги гледаат.
Енкрипција на хартија и практика во реалноста
WhatsApp со години се повикува на end-to-end енкрипција како клучен доказ дека пораките се безбедни. Во теорија, тоа значи дека содржината на пораката можат да ја видат само испраќачот и примачот. Меѓутоа, неодамнешна тужба поднесена против Meta, сопственикот на WhatsApp, го доведува во прашање токму таа тврдење. Според наводите во тужбата, корисниците биле доведени во заблуда бидејќи енкрипцијата не ги опфаќа сите сегменти на комуникацијата, ниту целосно ја исклучува можноста за пристап до одредени податоци.
Суштината на спорот не е нужно во тоа дали WhatsApp „ги чита пораките“, туку во поширокиот контекст. Резервните копии на разговорите, синхронизацијата со cloud-сервиси, метаподатоците за комуникацијата и начинот на управување со клучевите претставуваат потенцијални слаби точки. Дури и кога содржината на пораката е заштитена, информациите за тоа кој со кого комуницира, кога и колку често, остануваат исклучително вредни и можат да бидат предмет на злоупотреба или надзор.
Извор: Printscreen X
Зошто оваа расправа не е само техничка
Она што ја прави оваа тема важна не е ривалството меѓу апликациите, туку фактот дека приватната комуникација сè повеќе се потпира на централизирани платформи. Кога довербата се гради врз маркетиншки пораки за „целосна безбедност“, а потоа се покажува дека постојат исклучоци, сиви зони или нејаснотии, корисниците остануваат без јасен одговор на клучното прашање: колку навистина сме заштитени?
Во 2026 година безбедноста повеќе не се мери само преку енкрипцијата на пораките, туку преку целиот екосистем од начинот на кој се чуваат податоците, преку тоа кој има пристап до инфраструктурата, до тоа како компаниите реагираат на регулаторни притисоци и барања од државите. Токму на тоа Дуров се обидува да укаже: слепата доверба во една техничка ознака не е доволна.
Дебатата за WhatsApp затоа е само дел од пошироката слика. Таа покажува дека дигиталната приватност не е апсолутна категорија, туку постојан компромис меѓу технологијата, деловните интереси и контролата. А во тој компромис, наивноста е луксуз што корисниците сè потешко можат да си го дозволат, пишува PCMag.
Извор: webmind.rs
