Во нашата култура „машко е“ претставува семеен триумф при раѓањето на детето. Подоцна, додека детето расте, „машко е“ станува оправдување за сите палавштини. И некако, кога ќе пораснат, мажите и понатаму остануваат палави момчиња, но овој пат соочени со женскиот гнев кој изјавата „мажи“ ја претвора во дијагноза. Токсична машкост, велите? Како ли настанува тоа?